فاجعه انسانی در افغانستان ؛ 20 میلیون گرسنه
مسلما زندان برای هر انسان درد آور است بویژه
تصاویر تکان دهنده و شکنجه در زندان های "ابو غریب" و "گوانتانامو" خواب
از چشم انسان می گیرد. با این همه اوضاع امروز مردم افغانستان به گونه ای
است که آنها آرزو می کنند، در این زندانها به سر می بردند و شاهد از دست
رفتن اعضای خانواده خود در اثر گرسنگی نبودند.
به گزارش "جهان"، مردم افغانستان پس از طالبان در
وضعیتی فلاکت بار به سر می برند و با مشکلات عدیده ای دست و پنجه نرم می
کنند که گرسنگی، فقر، بیماری و ناامنی از جمله آنهاست. به همین دلیل بی
مناسبت نیست که بگوییم افغانستان هم دست کمی از گوانتانامو و ابوغریب برای
مردم بی پناه این کشور ندارد.
امروز در افغانستان تحت کنترل! آمریکا بیش از 20
میلیون افغانی با فقر و گرسنگی دست و پنجه نرم می کنند. بااین حال هیج کسی
صدای آنها را نمی شنود. افغانستان تبدیل به زندان وسیعی شده که بدتر از
زندان گوانتانامو است و ساکنان آن حتی توان فرار از این سر زمین را
ندارند.
در این سرزمین اگر ساعت 5 صبح به یکی از سرگنسولگری
های ایران سری بزنید، می بینید صدها افغانی پشت میله های آهنی برای دریافت
"ویزا" صف کشیده اند، در حالی که بیشتر این افراد زمانی که ایران را برای
چندمین بار ترک نموده بودند با خودشان عهد بسته بودند که دیگر میهنشان را
ترک نکنند. اما نبود شغل وبی کاری آنان را وادار به شکستن این عهد می کند.
با وجود وضع نابسامان افغانها و وجود هزاران مانع بر
سر راه زندگی آنها در این کشور، رسانه های غربی نه تنها مشکلات این مردم
را منعکس نمی کنند بلکه با بزرگنمایی پیشرفتهای آمریکا در مبارزه با
تروریسم، کاستیها و ناکامی های ناشی از اشغال افغانستان پنهان می سازند.
رسانه های خارجی به دلایل خاص خبرها را آنچنان که درزمان طالبان یا تجاوز
روسیه می پرداختند، پوشش نمی دهند، در عوض خبرنگاران این رسانه ها خبرهایی
را تیتر خود می کنند که نشانگر پیشرفتهای کشورشان در این سرزمین باشد.
خبرگزاریهای بی بی سی از انگلیس، دویچه وله از آلمان
و سی ان ان از آمریکا هر یک از زاویه دلخواه خود به اتفاقات افغانستان می
پردازند. با این حال وضعیت اضطراری کودکان و مادران افغان که در حال مرگ
تدریجی بر اثر سوء تغذیه و بیماری هستند از چشم تیزبین! این خبرنگاران دور
می ماند.
رسانه های داخلی این کشور نیز کمتر به معضلات موجود
می پردازند. آن ها به جای اینکه افکار عمومی را روشن کرده و حکومت را تحت
تاثیر قرار دهند، خودشان متأثر از جهت دهی های حکومت وبیگانگان اند.
کارگران افغان که بیشترشان سرپرستی خانواده هایی
بالای 5 نفر را به عهده دارند، اگر موفق شود روزانه 150 افغانی(معادل سه
دلار آمریکا) درآمد کسب کنند، هنر کرده اند. این میزان کم درآمد نشان می
دهد که امورات زندگی افغانها در چه شرایط می گذرد. این امر با توجه به این
امر که بسیاری از مردم اجاره نشین هستند بیشتر مشخص می شود.
میزان اجاره بها در افغانستان بطور متوسط ماهانه
2هزار افغانی است. از همین رو می توان به فهمید که قوت روزانه چنین
خانواده هایی بیش از یک وعده غذا شامل نان خشک چیز دیگری نیست.
افغانستان تنها کشوری است که کودکان آن در اثر
گرسنگی اقدام به خودکشی می کنند، اما مقامات بین المللی و نهادهای حقوق
بشر کمترین توجهی به این امر نمی کنند.
به اعتقاد این نهادها اعدام شدن یا نشدن یک قاتل
زنجیره ای در جایی مثل آمریکا مهمتر از زنده به گور شدن کودکان در سرزمین
امنی! مانند افغانستان است.
فشار گرسنگی بر مردم تا حدی است که حتی برخی از آنان به علف خواری روی آورده اند.
فقر عمومی به حدی است که کمکهای ناچیز دولت دردی از
آن درمان نمی کند. بودجه های میلیونی دولت بوش به جای اینکه در آبادانی و
بهبود زندگی مردم این کشور ویران شده صرف شود، در پایگاههای نظامی و
اردوگاههای دهها هزار نظامی آمریکایی هزینه می شود که با وجود هفت سال
استقرار در این کشور هیچ موفقیتی در واقعیت بخشیدن به شعارهای بوش بدست
نیاورده اند.
واقعیات موجود در این کشور بسیار دردناک است، اما
مقامات و رسانه های غربی در وصف اوضاع آن چنان به جهانیان تلقین می کنند
که گویی افغانستان بهشت روی زمین است.
نتیجه اشغال این کشور جنگ زده همانی است که پس از
ویرانیهای جنگ مجاهدان با ارتش شوروی به جای مانده بود. با این تفاوت که
این بار این ویرانی بدست آمریکا ایجاد شده است.
