مهاجر افغاني و استعمارنو

در حالی که کودک آمریکایی در کنار پدر و مادر خود منتظر شب کریسمس بود کودکی در غزه در پناهگاه خانه منتظر خوشه ای جدید بود اما نه خوشه های گل به مناسبت کریسمس بلکه در انتظار بمب های خوشه ای تنها در کنار مادر نشسته بود چون پدرش را در حمله خون خواران از دست داده بود.

آری کودک غزه ای را در ژانویه می کشند تا دل کودک آمریکایی از دیدن سینه پاره شده آن کودک غمگین نشود.

کودک آمریکایی منتظر بابا نوئل می ماند تا برایش هدیه ای آورد

هدیه را به کودک آمریکایی می دهند ... او باز می کند و از شادی به آسمان می پرد چون برایش یک تفنگ اسباب بازی می آورند ... اما این فقط اسباب بازی است ...

کودک غزه ای هم به آسمان پرتاب می شود چون گلوله ای از تفنگ اسرائیلی به سینه اش اصابت می کند...

مادر کودک آمریکایی لامپ درخت کریسمس را به کودکش می دهد تا او بتواند در شادی نصب این لامپ شریک باشد ولی آن غزه ای چه طور؟ او نمی خواهد قلب پدرش را از روی زمین جمع کند ولی مجبور است در این غم تحمیلی بالای جنازه پدر، مادر، برادر و یا خواهد شهید خود بنشیند و شاهد کشته خون باشد، خونی که قرمز است البته شربت گیلاس کودک آمریکایی هم قرمز است ولی این کجا و آن کجا؟

کودک آمریکایی شربتش را می نوشد شاید هم مثل ما ایرانیان کوکاکولای اصل بنوشد شاید هم پپسی و...

کودک غزه ای هم خون را در دیده می نوشد و برای بزرگ شدن لحظه ها را می شمارد تا بتواند به کودکان دیروز آمریکایی بفهماند که در ژانویه ها چه می گذرد، ولی آیا خواهند گذاشت تا کودک آمریکایی حق را بفهمد و ...

شب یلدای ما ایرانیان گذشت ولی آیا این شب در غزه تمام شد به راستی که نه

شب یلدای ما با هندوانه ای که با یک مشت قوی شکست پایان یافت و شب یلدای غزه با انفجار سینه کودکان غزه ای هنوز ادامه دارد...